Kronen von G…

27280582611_d4580a4c21_o
…old sind eitel Schein,
Krone des Lebens ist Liebe allein!
8662031695_bcc9b1bf22_o
Orgeldreier
Ik sprung noch inne Kinnerbüx,
Do weer ik al en Daugenix,
Dat sän ok alle Nawers gliks:
De Jung dat ward en Sleef.
Wat schert mi all dat Snætersnack!
Ik sing un dreih min Dudelsack,
Belach den ganzen Rummelpack,
De mi keen Süsselnk gev!
Min Vader schick mi hen na Schol,
Ik hal mi oft en Puckel vull
Un mak den Rekter spitterndull:
Min Lex den wuss ik slech.
Sum sus – dat wull der gar nich ‚rin;
Ik flök den Kram tum Döwel hin,
En Prester steek der doch nich in!
Mi stunn dat Swart inn Weg.
Min Moder leet mi’n netten Knüll
Vull Wutteln un Kantüffelpüll;
Dat weer er letzte gude Will:
Ik schull’n Plantasche grünn‘.
Harr ik man Lust hatt, Gras to mei’n,
Ann Ellbagn ran inne Schit to klei’n,
Mitn Sack umme Nack den Rogg to sei’n,
So kunn ik Goldkorns finn‘.
Kantüffeln weern der as min Hot,
Un Wutteln as min Been so grot,
Un Dreck to klei’n in Æwerflot –
Dat weer di en Vergnögn!
Min Ol sin Sæn de weer ni dumm:
Vunt Arbeidn ward man stif un krumm;
Ik sett den Knüll in Sülwer um
Un tehr von min Vermögn.
Juchheisa! in en Reiterbüx!
Bequaste Steweln blank in Wichs!
Klar is de Kees, de Junker fix!
So gung ik denn to Mark.
Klei du in Dreck bet æwern Kopp!
Din Fru sett di en Spint derop,
Un hett se di de Jack utkloppt,
So humpel du to Kark!
Min Geld is all, min Knüll vertehrt,
De Junker is keen Dreelnk weerth,
Min Knep heff ik vun buten lehrt:
Sus sum – de Welt geit rum!
Wat schert mi all dat Rummelpack!
Ik heff min heel Musik um Nack,
Ik sing min Leed un mak min Snack
Un dreih min Orgel rum.
Min Modersprak
Min Modersprak, wa klingst du schön!
Wa büst du mi vertrut!
Weer ok min Hart as Stahl un Steen,
Du drevst den Stolt herut.
Du bögst min stiwe Nack so licht
As Moder mit ern Arm,
Du fichelst mi umt Angesicht –
Un still is alle Larm.
Ik föhl mi as en lüttjet Kind,
De ganze Welt is weg.
Du pust mi as en Vaerjahrswind
De kranke Boss torecht.
Min Obbe folt mi noch de Hann‘
Un seggt to mi: »Nu be!«
Un »Vaderunser« fang ik an,
As ik wul fröher de.
Un föhl so deep: dat ward verstan,
So sprickt dat Hart sik ut.
Un Rau vunn Himmel weiht mi an,
Un allns is wedder gut!
Min Modersprak, so slicht un recht,
Du ole frame Red!
Wenn blot en Mund »min Vader« seggt,
So klingt mi’t as en Bed.
So herrli klingt mi keen Musik
Un singt keen Nachdigal;
Mi lopt je glik in Ogenblick
De hellen Thran hendal.

Veröffentlicht von

torchill

g Vorname Name

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.